Networked Digital Age

Nie da się ukryć, że dzisiejszy search to Google. Tyle tylko, że to wcale nie search tekstu. To search obrazów i wideo. Wystarczy spojrzeć na kontentową część internetu – coraz bardziej dryfującą w stronę “artykułów” w formie slideshow czy embed. Coraz powszechniejszym środkiem przekazu są aplikacje. To, że wprowadzamy zapytania w formie tekstu nie zmieniło się oczywiście – zmieniło się natomiast to, czego oczekujemy jako wyniku wyszukiwania. Dzisiaj forma jaką jest tekst to internetowa jesień średniowiecza. Przyszłość internetu to wideo, a YouTube to telewizja przyszłości. YouTube to Google.

Chciałby się powiedzieć: “Umarł król, niech żyje król”. Wszyscy czekają na tak zwany The Next Big Thing. Facebook, Facebookiem – ale co potem? Co będzie następne?

Następna będzie telewizja. Google to rozumie i przestawia powoli swój biznes. To owa “druga noga”. Dlaczego tego nie dostrzegamy? Bo najciemniej jest pod latarnią. Czy jednak dzisiejszym internautom chce się czytać? Co sobie najchętniej wysyłamy? Czy artykuły mają miliony views? Czy tego chcemy czy nie – jesteśmy dziećmi telewizji. Z drugiej strony nie ma co się dziwić. Zostawiając na boku technologie 3D czy augmented reality – przekaz filmowy,  audio-wideo pokazuje świat w możliwie najwierniejszy sposób w jaki obecnie możemy go zdalnie przesyłać. Zawiera kontekst, emocje, ruch i wszystko to co oferuje nam świat rejestrowany wzrokiem. Jest najbardziej wierym odbiciem świata. Dlatego też najchętniej mu ulegamy. Dlatego telewizja jest masowa.

Czy klasyczna telewizja podzieli los innych mediów? Tak. Telewizja przyszłości to YouTube. To pierwszy globalny interaktywny kanał telewizyjny. Rośnie na naszych oczach. Co więcej YouTube uporał się z dwoma największymi wadami klasycznej telewizji: ramówką i blokami reklamowymi. W sieci możemy oglądać to co chcemy i kiedy chcemy. Ramówka to my. Ciekawa jest również kwestia tego w jaki sposób zbudowany został na poziomie koncepcji model emisyjny. YouTube przyzwyczaił nas od samego początku, że dłuższe formaty oglądamy w odcinkach. Taki układ sprawia, że pomiędzy kolejnymi częściami powstaje przestrzeń. Oczywiście na spoty reklamowe.

Model YouTube to nie bloki reklamowe tylko spoty reklamowe, emitowane w twojej własnej ramówce co 10 minut z możliwością wyłączenia nieinteresującej cię reklamy. Wujek Google wykorzystał tu najbardziej przetestowany na świecie model sprzedaży i emisji reklamy – AdWords. Założeniem tego modelu jest to, że reklama to też kontent. Im masz lepszy kontent tym bardziej jest on skuteczny (efektywny). YouTube to model efektywnościowy w reklamie telewizyjnej. Klikając w krzyżyk zamykający reklamę, mówisz że jest słaba. Z jakiegoś powodu. Nie zainteresowała cię, produkt nie dotyczy ciebie, została wyemitowana w nieodpowiedniej dla ciebie chwili (nie masz teraz czasu na oglądanie reklamy) albo sam spot jest mało kreatywny. Dzięki takiemu podejściu – długoterminowo YouTube buduje sobie dużo bardziej  efektywny model sprzedaży reklamy niż obecna telewizja. Bo przecież o to właśnie chodzi. Kiedy zasięgi YouTube i stacji telewizyjnych zrównają się w określonych grupach, konkurencja zacznie się na efektywność. To oznacza również, że po raz pierwszy w historii małe firmy będzie stać na reklamę w telewizji. Zniknie znana nam z tradycyjnego rynku bariera wejścia w telewizję. Będziesz mógł kupić tyle spotów na ile cię stać albo ile potrzebujesz. Zmieni to  również rynek ATL w obecnej formie. Gaże celebrytów, wieloletnie inwestycje w markę i spoty wyprodukowane za ciężkie miliony, będą konkurować z domowymi produkcjami małych firm, butików kreatywnych produkujących spoty za ułamek dotychczasowych kwot. Taki “trochę” większy rynek SEO/SEM.

YouTube to nie telewizja przyszłości ale telewizja jutra. Czasami mam wrażenie, że w kółko słyszę “the same old story”. Wszystkie media tradycyjne kolejno negowały przewagi internetu. Teraz internetowi pozostała tylko telewizja, która… uparcie twierdzi, że internet jej nie pokona. Tyle tylko, że problemem telewizji jest to, że o ile zajmuje się tym samym co YouTube to myśli o tym w kompletnie inny sposób. Zamiast ochrony widza – spamowanie reklamą, zamiast wyboru – przymus, zamiast modelu efektywnościowego – sprzedaż hurtowa. Zamiast otwartych, przejrzystych  zasad biznesowych – system rabatów, rate cardów i kickbacków. Zamiast równego traktowania – lepsi i gorsi. Dlatego w najbliższych latach telewizja zacznie tracić.

The Next Big Thing już nie istnieje. Skończyły się czasy internetowego Dzikiego Zachodu, kiedy to jeden rewolwerowiec mógł podbić całe pogranicze. Przyszłość należy do chmury usług, konwergentnej oferty a nie pojedynczych “strzałów”. Google to dobrze rozumie i pewnie właśnie dlatego uda mu się zbudować pierwszą kompletną globalną chmurę, swego rodzaju “internet w internecie”. Dlaczego? Bo Chrome to nowy Windows (dzisiaj to własnie w przeglądarce spędzamy najwięcej czasu), a Android to nowy PC (z tą różnicą że poza komputerami i telefonami nadaje się dla samochodów czy lodówek).